LIMA 18/01/2013 Piątek/Vendredi/Friday

Zwiedzanie Limy

Piotrek umówił się z piękną taksówkarką, że zawiezie nas do centrum Limy, ale tym razem za kierownicą busika siedział jej mąż - bardzo wysoki i korpulentny Peruwiańczyk. Piotrek wrócił na swoje miejsce z tyłu. Tym razem dojechaliśmy bez problemów. Na Plaza Mayor oglądnęliśmy zmianę warty przed pałacem prezydenckim, ale odeszliśmy przed zakończeniem. Orkiestra grała przez kraty. Widzów nie było wielu.

Piesek się wystroił na święto Limy / Même le chien était en tenue de gala... à la fête de Lima

W ten dzień wypadała rocznica założenia Limy. Święto, na które przyjeżdżają przedstawiciele rożnych plemion, demonstrując swoje przywiązanie do tradycji i własnej kultury. Przy okazji mogliśmy spalić listki koki pod nadzorem wieszczki, co zapewnia spełnienie pomyślanych w tej chwili marzeń.

Rytualne palenie liści koki /
Brûler les feuilles de coca doit nous assurer l'accomplissement de nos voeux

Centrum kolonialnej Limy zwiedzaliśmy według wskazówek z przewodnika. Weszliśmy do kościoła Santo Domingo (XVI wiek). Dzięki życzliwości strażnika mieliśmy okazje wejść na dzwonnice.

Z wieży doskonale widać miasto i przedmieścia. Daje to wyobrażenie o wielkości Limy (12 milionów mieszkańców). 

Biblioteka w klasztorze Santo Domingo / Bibliothèque... comme dans Le Nom de la Rose...

Lima z klasztornej wieży / Vue du clocher sur Lima

O drugiej byliśmy umówieni w restauracji, którą wybrał Rysiek. Chyba najlepsza restauracja w Limie. W Cebicherii La Mar podają fantastyczne jedzenie. Ryba pyszna! Wszystko pyszne! Najlepsza ośmiornica!!! Siedzieliśmy do piątej. Potem niektórzy pojechali znów do centrum, a inni na plażę w Chorrillos.

Pierwszy raz w Cevicherii La Mar / Notre première fois à la Cevicheria La Mar

Rysiek jest tu stałym gościem / Richard est un habitué des lieux...

Grupa, która była w centrum, wracała do hotelu autobusem "Metropolitano", bardzo dobre rozwiązanie komunikacyjne. Działa jak metro, ale są to autobusy, które jeżdżą po wyznaczonych wyłącznie dla siebie "koleinach". Taki bezprzewodowy trolejbus. W autobusie natychmiast zaczepił nas pewien Peruwiańczyk i mieliśmy okazje opowiadać swoje historie, a Agnieszka dostała od niego nawet kolczyki. Trochę tandetne, ale przecież ze szczerego serca.

Rysiek zaprzyjaźnia się z pelikanami / Richard fait "ami-ami" avec les pélicans

Port Chorrillos o zmierzchu / coucher du soleil sur le port de Chorrillos

-->






VISITE DE LIMA

Pedro a demandé à la belle « taxi-girl » de venir nous chercher à l’hôtel pour nous emmener vers le centre de Lima. Surprise : c’est son mari qui était au volant! Grand et costaud. Pedro est donc retourné s’asseoir avec nous à l’arrière du bus.

C’est l’anniversaire de la fondation de la ville aujourd’hui. Nous nous attendions à  des festivités plus importantes, une parade, des danses dans les rues… Rien de tel. Pas de foule dans la rue. Juste un orchestre militaire dans la cour du palais de la république, qui ne sort même pas sur la Plaza Mayor. A travers les grilles du palais, nous les regardons, souffler dans leurs trombones, puis nous continuons notre visite de la ville. Apparemment,  l’anniversaire de la fondation de la ville par les Espagnols n’est pas devenue une fête populaire…

Sur une petite place à côté, une sorte de contre-manifestation. Des Indiens en tenues traditionnelles manifestent leur attachement aux valeurs traditionnelles. Ils n’aiment pas les photos, mais ils nous invitent à suivre la cérémonie avec eux. Nous faisons la queue pour brûler des feuilles de coca en exprimant un vœu, qui doit ensuite se réaliser.

Nous visitons le monastère et l’église San Domingo, nous montons tout en haut du clocher pour admirer le panorama. Lima est vraiment immense.

A 14 heures, nous avions rendez-vous avec Richard au restaurant Cevicheria La Mar – une merveille. Un des meilleurs restaurants de fruits de mer de la ville. Nous goûtons un peu à tout : du ceviche, du poisson, des poulpes grillés – un vrai régal !

Après le déjeuner, vers… cinq heures, nous nous séparons en deux sous-groupes. Gérard, Pedro, Jola et Paul vont visiter le port Chorrillos, les autres retournent dans le centre-ville.

Pour rentrer à l’hôtel, le deuxième groupe a choisi le « Metropolitano », un bus fonctionnant comme le metro (ou le tramway) – très rapide, circulant sur une voie spéciale, inaccessible aux autres véhicules.

Dans le bus, nous avons fait la connaissance d’un Péruvien très sympathique. Il voulait savoir d’où nous venions. Il a offert une paire de boucles d’oreilles à Agnieszka, en plastique, mais c’est le geste qui compte.

Nous rencontrons de la sympathie partout. Les Péruviens sont des gens adorables, toujours prêts à aider, souriants et gentils. Ils aiment nos T-shirts. Le fait que nous soyons venus de plusieurs pays pour visiter le Pérou, apparemment leur fait très plaisir.